Met nog geen tien woorden sprak Mathieu van der Poel de afgelopen 51 weken over de race om de regenboogtrui. „En da’s maar goed ook”, zegt vader Adri van der Poel, een goede twintig minuten nadat zijn zoon in Hoogerheide de 26e zege van het seizoen heeft laten bijschrijven. „Vorig jaar ging het thuis over niets anders…”, aldus een bedenkelijk kijkende Van der Poel-senior. We weten allemaal hoe het sprookje toen in een regelrechte nachtmerrie eindigde in een verlaten steengroeve net buiten de stad Luxemburg. Van der Poel, vanwege zijn zestien overwinningen destijds gebrandmerkt als de topfavoriet voor de wereldtitel, reed vier keer lek en greep zo huilend van verdriet naast de prijs die hem het meest interesseerde.
„Dat kwam omdat ik toen vond dat een wereldtitel mijn seizoen moest redden, nadat ik de start miste door knieproblemen. Dit jaar is het wat anders. Ik heb me ten doel gesteld zoveel mogelijk crossen te winnen, en daar is het WK er een van. Maar het klopt wel dat ik wat meer heb geprobeerd de gedachten ervan weg te houden. Nu het bijna zover is, wordt dat lastiger, moet ik zeggen. Dat geldt volgens mij voor iedereen. Degenen die beweren dat het WK hen niet bezighoudt, liegen.”
In Hoogerheide pakt VDP zijn zevende wereldbekertriomf, op een totaal van negen, waarmee hij nog maar eens de suprematie bevestigt. En zoals zo vaak deze jaargang moet wereldkampioen Wout Van Aert berusten in een bijrol (tweede). „Ik sta er goed voor”, merkt hij ten overvloede op. En met enige trots in zijn stem: „Ik heb wel gelijk gekregen hè, met over wat ik aan het begin van dit seizoen heb gezegd. Dat het mogelijk moest zijn het hoge niveau wat ik toen had, tot het einde vast te houden. Momenteel voel ik me nog steeds fris en scherp. Ik kijk echt uit naar het WK in Valkenburg.”


More...